Zed Haber -- Zeki DURSUN... - AYSEL AK - NE HEMŞİRE NE DE ÖĞRETMEN

Piyasalarda Son Durum

USD

1.8300

EURO

2.3360

Konya

10 º

25 º

Parçalı Bulutlu

22 Mayıs 2012, Salı

Aziz Yıldırım Silivri'ye Naklediliyor! Kırklareli'de Bulgaristan plakalı yolcu otobüsü devrildi CÜBBELİ AHMET HOCA TUTUKLANDI NEREYE GİTTİ? Başkan Adaylarının Renk Seçimi Yapıldı Aile Sağlığı Merkezi Hizmete Açıldı Yüzde Yüz iş imkanı Yurtkur bölgeler arası 26. Voleybol turnuvası sona erdi. Konyaspor'u yeniden Süper Lig'e taşıyacağız Futbol Turnuvası Başlıyor

NE HEMŞİRE NE DE ÖĞRETMEN

AYSEL AK
ak_aysel0707@hotmail.com

15 Aralık 2011 Perşembe 23:36

NE HEMŞİRE NE DE ÖĞRETMEN

Küçük bir çocukken hayal kurmak daha eğlenceliydi galiba. Çünkü kurduğumuz hayallerin gerçek olmaktan başka şansı yoktu. Olumsuz bir düşünce düşlerimize el atamazdı dimi.. Çocuk olmak ne güzel şey…
İlkokul öğretmenim bir gün sınıfa ‘ilerde ne olmak istersiniz?’ diye sorduğunda ben hemşire olmak istediğimi söylemiştim.
Kendimi beyaz bir hemşire forması içinde hayal ediyordum hep. Hastanede insanların kendilerini kötü hissettiklerini biliyor, bir gün hemşire olunca onlara yardım edebileceğimi düşünüp mutlu oluyordum kendimce.
Ben hemşire olduğum da bütün hastalar iyileşecekti sanki.
Ortaokul ve lise dönemlerimde etrafımda gördüğüm tabular, kopukluklar birçok şeyin farkında olup konuşamayışım beni yazmaya itmişti. İçimden gelenleri yazıyordum. Yazmak her şeyi çözmüyordu ama rahatlıyordum. Hikâye yazıyordum ve hikayemde ki kahramanlar hep güçlüydü.
Briketten örülmüş dört duvar içinde kardeşimle aynı battaniye altına girdiğimizde dışarıda gece olurdu. Kardeşim hep erken uyurdu, bana uyku gelmezdi hiç ve kurgular avucuma düşerdi geceleri. Gerçek hayatta göremediğim, sevemediğim, olmasını istediğim, ya da olmamasını istediğim her şey kurgu olur avucuma düşerdi. Küçücük avucumda bir sahne hayal ederdim ben, salonu dolup taşırmış meraklı gözleri düşlerdim… Ve kopan alkışlar içinde ben sahneye konuverirdim bir kuş gibi. Sonra salonun ışıkları söner sahne aydınlanırdı. Ben şiirler okurdum. Sesim kulağıma doldukça mutlu olurdum..okurdum.
Düşlerimde bu tatlı kurgular ve ben uyuya kalırdım…
Gecelerimi süsleyen bu kurgulardan olsa gerek lise dönemimde şiir yazmaya başladım. İlk şiirlerim basit ve aşırı karamsardı. Kendimi ve yaşadıklarımı yazıyordum. Umut dolu şiirler yazabilmem için kendimi tanımam gerekiyordu. Yaşayıp kendi tepkilerimi kendim gözlemeliydim. Kendimi ve etrafımda olan bitenleri gözlemledim ve yazdım.
Yazdıkça şiirlerim daha sevimli hale geldi.
Ben artık yeni bir ideal koymuştum kendime.
Türk Dili Ve Edebiyatı Öğretmeni olup aynı zamanda şiir ve öykü yazmak, bu alanda bir şeyler yapmak istiyordum. Böylece işim ve çok sevdiğim şiir yazmak iç içe olacaktı. Olmadı. Bu kimin suçu? Bu sadece ve sadece benim suçum…
Şimdi ben ne hemşireyim ne de edebiyat öğretmeni. Açık öğretim son sınıf işletme öğrencisiyim. Serbest Muhasebeci Mali Müşavir bürosunda muhasebe elemanı olarak çalışıyorum. Bir gün bir unvanım olsun, kendime ait bürom, kendi düzenim olsun istiyorum. Bunu gerçekleştirmek için işimle ilgili problemlerde yılmıyorum ve ciddi bir sabır gösteriyorum buna da devam edeceğim…
Evet, hayat bizi hiç hesaplamadığımız bir iş hayatına sürüklemiş olabilir. Önemli olan işini iyi yapmak ve sevmek. İşimi seviyorum ve sözel yatkınlığı olan biri olarak bu alanda da bir şeyler yapabildiğimi görmek beni mutlu ediyor.
Ticaret Odası, Vergi Dairesi, Belediye, Bankalar, Sgk, Odalar ve mükelleflerin işyerleri de dâhil birçok kurumda işlemlerimiz oluyor. Böylece insanları gözlemleme ve yeni insanlar tanıma fırsatı buluyorum. Gözlemlerim, gözlemlerimin benim üzerimdeki etkisi ve insanların tavırlarını kendimce yoğurup, uzak bir kentin hiç görmediğim ama bildiğim esmer çocuğunu şiirlerime serpip yazıyorum. Ne yaşarsam yaşayayım yazmaya devam. Yazmak ve yaşadığını hissetmek içimde tarifsiz bir sevinç…
Hayatta yaptığınız da kendinizi mutlu hissettiğiniz şeyleri yapmaya devam edin…
Her şeyden ve herkesden önce kendinizi mutlu edin..

AYSEL AK
ALANYA/ANTALYA